Άρθρο της Ελπίδας Μερκούρη

Αν μπορούσαμε να αποδώσουμε έναν όρο για τους φίλους που έχουμε γνωρίσει, συμπεριλαμβανομένων των καλών, των κακών, των περαστικών, των αδιάφορων, αυτών που τελικά δεν συμπαθήσαμε ιδιαίτερα ή δεν μας συμπάθησαν εκείνοι, των άλλων που ήρθαν απλά για να πάρουν ή εκείνων που μόνο μας έδωσαν, τους παιδικούς, τους εφηβικούς κι αυτούς που έχουμε μέχρι σήμερα, αυτός (ο όρος) θα ήταν “οι φίλοι της ζωής μας”.
Η κοινή γνώμη θέλει τους φίλους της ζωής μας να είναι απόρροια μιας συνειδητής επιλογής, εξ’ ου και η έκφραση “τους φίλους τους διαλέγουμε”. Από την άλλη υπάρχουν κι αυτοί που πιστεύουν πως η συνάντηση δύο ή και περισσότερων ατόμων που αναπτύσσουν δεσμούς φιλίας οφείλεται σε κάποια συμπαντική δραστηριότητα ή  στην τύχη, τη μοίρα, το πεπρωμένο, το κάρμα ή οποιαδήποτε άλλη δύναμη μπορεί να σκαρφιστεί ο ανθρώπινος νους για να εξηγήσει απλές συναντήσεις που μπορεί να καταλήξουν σε σχέσεις ζωής. Ανεξαρτήτως προελεύσεως πάντως οι φίλοι που περνούν από την ζωή μας, αφήνουν ο καθένας το δικό του μάθημα.
Ακόμη και οι φίλοι που έκλεψαν άσκοπα τον χρόνο μας, που μας πλήγωσαν και πληγώθηκαν, ακόμη κι οι πιο αδιάφοροι που δεν έπιασαν πολύ από τον χώρο μας ή που δεν χωρούσαν σε αυτόν, αυτοί που δεν ταιριάξαμε, δεν “κουμπώσαμε” σαν χαρακτήρες μας έμαθαν κάτι. Γνωρίσαμε μαζί τους την διαφορετικότητα ή ανακαλύψαμε πως η μεγάλη ομοιότητα μπορεί να καταστεί τουλάχιστον εκνευριστική. Ειδικότερα εάν είναι “ψευδής” ομοιότητα. Πήραμε και δώσαμε απτά πράγματα, στοιχεία χαρακτήρα χρήσιμα και άχρηστα, αλλά και συναισθήματα. Σε τελική ανάλυση δεν έχει καμία σημασία που κατέληξαν αυτά, καθώς οποιαδήποτε ανθρώπινη ανταλλαγή σε φιλικό επίπεδο είναι όμορφή, τουλάχιστον στο τέλος όταν πλέον έχει γίνει ανάμνηση.
Ολες οι φιλικές σχέσεις συνδέονται με αναμνήσεις, πόσο μάλλον οι “καλές”. Οι οποίες μπορεί να αποτελούνται από άτομα ελαττωματικά με μεγάλη, μικρή ή λιγοστή ομοιότητα, μπορεί να μετράνε χρόνια φιλίας αλλά και μήνες. Τους επιλέξαμε ή μας επέλεξαν ή τέλος πάντων κάποια δύναμη μας ήθελε μαζί. Κι όποια κι αν είναι αυτή, την ευχαριστούμε πολύ, γιατί είναι όμορφο να μοιράζεσαι τις στιγμές της ζωής σου. Να έχεις έναν άνθρωπο εμπιστοσύνης, ο οποίος θα γνωρίζει όλες τις καλές και τις δύσκολες πτυχές του χαρακτήρα σου. Θα χαίρεται αληθινά με τις χαρές και θα λυπάται το ίδιο με τις λύπες σου.
Απ’ όλους τους φίλους της ζωής μας, μπορεί οι μισοί να αξίζει να παραμείνουν. Μπορεί κι ακόμη λιγότεροι από τους μισούς. Μπορεί να είναι μόνος ένας ή δύο. Μπορεί να έρθουν κάπου στην παιδική ηλικία αλλά και αργότερα. Οσο χρόνο κι αν πάρει πάντως αξίζει η αναμονή.
Τέλος ας μην ξεχνάμε να είμαστε κι εμείς οι φίλοι που αξίζουν να μείνουν στις ζωές των άλλων…

dimtse90ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑΆρθρο της Ελπίδας Μερκούρη Αν μπορούσαμε να αποδώσουμε έναν όρο για τους φίλους που έχουμε γνωρίσει, συμπεριλαμβανομένων των καλών, των κακών, των περαστικών, των αδιάφορων, αυτών που τελικά δεν συμπαθήσαμε ιδιαίτερα ή δεν μας συμπάθησαν εκείνοι, των άλλων που ήρθαν απλά για να πάρουν ή εκείνων που μόνο μας έδωσαν,...