Με την κοινωνική έκρηξη να είναι προ των πυλών, με αφορμή κυρίως τα θέματα των πλειστηριασμών αλλά και των κόκκινων δανείων, έχει ανοίξει μία μεγάλη συζήτηση σχετικά με το “κούρεμα” ή όχι των δανείων, με τις προϋποθέσεις αλλά και με το ποιους θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει.
Με τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ, καθώς πολλές φορές το αυτονόητο υποκαθίσταται με τις κατ’ ανάγκη συνθήκες. Προφανώς και όλοι θα συμφωνήσουν ότι υπάρχει πρόβλημα με τους υπερχρεωμένους, νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Προφανώς επίσης την ευθύνη δεν την έχουν μόνο οι δανειολήπτες αλλά και οι φορείς που τους παρείχαν αφειδώς τα δανεικά κι αγύριστα, με εγγυήσεις και διασφαλίσεις των χρημάτων που δεν διαφέρουν πολύ από την πρόσφατη ιστορία με τα βοσκοτόπια. Κι ως ένα βαθμό, πάντα σύμφωνα με τις συνθήκες θα πρέπει να υπάρξει προστασία. Ως ένα βαθμό όμως.
Δυστυχώς στη χώρα μας η επιβράβευση των “ασώτων” έχει γίνει από εξαίρεση κανόνας. Είναι μάλιστα σχεδόν φυσιολογικό και για την πλειοψηφία των δανειοληπτών υποχρεωτικό να… πληρώσουν όλοι τις δικές τους επιλογές. Δηλαδή τις “ασωτίες” τραπεζών και δανειοληπτών πρέπει να τις χρεωθούν σε επίπεδο οικονομίας οι συνεπείς και νοικοκυραίοι, οι οποίοι πάντα πήγαιναν μέχρι εκεί που άντεχαν τα… πόδια τους.
Κι αν στο επίπεδο της επιχειρηματικότητας μπορεί κανείς να βρει δικαιολογίες, τι ακριβώς θα θέσει ως επιχείρημα ένας καταναλωτής που… τερμάτισε τις πιστωτικές του για διακοπές και αγορές πανάκριβων αντικειμένων, ζώντας σαν βασιλιάς με δανεικά; Οι ευθύνες σίγουρα βαραίνουν τις τράπεζες και την πολιτεία γενικά, η οποία θέλησε να μας πείσει ότι η χώρα είναι… ανεπτυγμένη, όμως γιατί τις επιλογές του καθένα να τις πληρώνει ο νοικοκύρης;
Την ίδια πάντως στιγμή, κανείς δεν τολμά, έστω και για τα μάτια του κόσμου να επιβραβεύσει τους συνεπείς. Εκείνους που δανείστηκαν φυσιολογικά και αποπληρώνουν κανονικά τις υποχρεώσεις τους. Κανείς δεν επιβραβεύει εκείνους που είναι τυπικοί και δεν οφείλουν στο κράτος. Κανείς δεν συζητά για τους πολίτες εκείνους που εν τέλει διασφαλίζουν με την στάση τους μία κοινωνική ισορροπία, όταν το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι σήμερα το ζητούμενο.
Ναι υπάρχουν άνθρωποι που η κρίση τους… γονάτισε. Ναι υπάρχουν επιχειρήσεις που η κρίση τις ισοπέδωσε. Και γι’ αυτούς το κράτος πρέπει να μεριμνήσει. Όμως τι αποτελέσματα προσδοκούμε ως χώρα όταν συνολικά κυριαρχεί η λογική της επιβράβευσης της ασυνέπειας;
Για να είμαστε δίκαιοι, όταν το κράτος λαμβάνει μέτρα ανακούφισης των οφειλετών, υποχρεούται για να επιβραβεύει κι όλους όσοι ήταν για τον έναν ή άλλο λόγο συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.

Σχόλιο του Κώστα Β. Τσερεντζούλια

dimtse90ΣΧΟΛΙΑΜε την κοινωνική έκρηξη να είναι προ των πυλών, με αφορμή κυρίως τα θέματα των πλειστηριασμών αλλά και των κόκκινων δανείων, έχει ανοίξει μία μεγάλη συζήτηση σχετικά με το 'κούρεμα' ή όχι των δανείων, με τις προϋποθέσεις αλλά και με το ποιους θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει. Με τον κίνδυνο να...